H δουλειά αυτή της Εύας Διβάρη έπεται της συστηματικής ενασχόλησής της με τα «ξύλινα τείχη», τα σύγχρονα ποντοπόρα πλοία, τα οποία αγκυροβολημένα σε ναυπηγεία και δεξαμενές δέσποζαν με τον όγκο τους σε μεγάλων διαστάσεων μουσαμάδες. Τώρα η καλλιτέχνης διεκδικεί την επικαιρότητα της δουλειάς της, εικονογραφώντας τον κόσμο των ολυμπιακών αθλημάτων. Αιχμαλωτίζει τον παλμό και γίνεται προάγγελος στιγμών που το παγκόσμιο κοινό θα παρακολουθήσει με αμείωτο ενδιαφέρον το καλοκαίρι του 2004. Με γνώμονα την ανθρωπομετρική διάσταση διεξέρχεται του θέματος δημιουργώντας ενσταντανέ αθλητών «εν δράσει», τη στιγμή της έντονης σωματικής προσπάθειας, προκειμένου να εκπονήσουν επιτυχώς τις ασκήσεις ή να αγγίξουν τις ευκταίες επιδόσεις. Συχνά προχωρεί μέσω της ενδελεχούς παρατήρησης και σε μια εκ βαθέων καταγραφή της σωματικής καταπόνησης, αποδίδοντας μορφασμούς και χειρονομίες δηλωτικές της εξάντλησης και των ορίων της σωματικής υπόστασης.
Ως προς το λεξιλόγιο του εικαστικού τοπίου η Εύα Διβάρη, πιστή στην υφολογική της διαδρομή, μεταχειρίζεται τις «σταθερές αξίες» της ζωγραφικής. Ρέουσες πινελιές πλάθουν με τα κατάλληλα σβησίματα και τους φωτισμούς πλαστικές μορφές επιτυγχάνοντας μια έντονη φυσιοκρατία. Το ατμοσφαιρικό τοπίο και ο α-προοπτικός χώρος εναλλάσσεται με τον πραγματικό, ιδωμένο από απρόβλεπτες γωνίες, όταν ενδιαφέρει η καθολική αναπαράσταση. Η δυναμική και όχι στατική προσέγγιση, τελεσφορεί στην ακτινοβολία ενέργειας.
Η ενότητα των ολυμπιακών αθλητών στη δουλειά της καλλιτέχνιδας, μας μεταγγίζει το ρίγος της στιγμής με την ειλικρίνεια και την αμεσότητα της εικόνας και ανακαλεί τη βαθύτητα της συναισθηματικής φόρτισης του κοινού, όταν ταυτίζεται με τα είδωλα.
Ιωάννα Παπαδοπούλου
Ιστορικός Τέχνης